ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ

Η πολιτική ευφυΐα ακόμη και στην περίπτωση του επαναστάτη είναι βασισμένη σε έναν βαθύ ιδεαλισμό απαιτεί έναν επιστημονικό εξοπλισμό και εξαρτάται στη συνέχεια από τους κοινωνικούς σκοπούς όπως αυτοί έχουν οριστεί.

Οι γραμμές , οι ντιρεκτίβες και οι οδηγίες που οδηγούν σε άκαμπτη ιδεολογία και απόλυτο κομφορμισμό καταλήγουν στο να σκοτώσουν μέσα τους τη δημιουργική ικανότητα . Ο σοσιαλισμός είναι δημοκρατικός στην ίδια του την ουσία, χρησιμοποιώντας εδώ τη λέξη δημοκρατικός στη φιλελεύθερη έννοια της. Για αυτόν ακριβώς το λόγο ο υπαρκτός σοσιαλισμός απέτυχε. Η ΕΣΣΔ παρέκλινε πρακτικά από τα φιλελεύθερα  δημοκρατικά ,ουμανιστικά στοιχεία , ταπείνωσε το ελεύθερο πνεύμα σ’ όλους τους τομείς, στράτευσε τη σκέψη των λαών και αυτό ήταν η αρχή του τέλους της ίδιας (ΕΣΣΔ) και μαζί της του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η εισβολή του μαρξισμού στη φιλοσοφία απεδείχθη ατελής. Ο διαλεκτικός υλισμός θεωρούμενος ως <<  ο νόμος της εξέλιξης της φύσης και της σκέψης>> δεν φαινόταν πια παρά σαν μια μεταφυσική παραγωγή προσαρμοσμένη στο παλιό Εγκελιασμό , έπαιξε όμως μοιραίο ρόλο στον εκφυλισμό του ρωσικού σοσιαλισμού. Ένα δόγμα του κράτους , μια δικαίωση της στρατευμένης σκέψης. Αν το κράτος κατέχει την φιλοσοφική αλήθεια , για ποιο λόγο να ανέχεται το σφάλμα, τέτοιου είδους πολιτικές γραμμές σκοτώσαν αρχικά το επαναστατικό δημιουργικό πνεύμα  και στη συνέχεια την ίδια την επανάσταση.

Αν μπαίνει , όπως παραπάνω το πρόβλημα να ταυτίσουμε θεωρία και πράξη , μπαίνει με αυτή την έννοια :να οικοδομήσουμε πάνω σε μια καθορισμένη πρακτική μια θεωρία, που , με το να συμπίπτει και να ταυτίζεται με τα αποφασιστικά στοιχεία της ίδια της πρακτικής, να επιταχύνει την τρέχουσα ιστορική διαδικασία, κάνοντας την πρακτική πιο ομοιογενή, πιο συνεκτική ,πιο αποτελεσματική σε όλα τα στοιχεία της, δηλαδή δυναμώνοντας τη στο έπακρο, ή , με δεδομένη μια ορισμένη θεωρητική θέση, να οργανώσουμε το απαραίτητο πρακτικό στοιχείο που θα τη βάλει σε ενέργεια.

ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΗ

Η δικαιοσύνη είναι αυτή που δίνει σάρκα και οστά στην δημοκρατία την κάνει πρακτικά εφαρμόσιμη. Ποια είναι η ηθική υπόσταση των νόμων ,γιατί οφείλουμε υποταγή σε αυτούς , ποιοι και πως τους δημιουργούν ? Θεωρώ τα παραπάνω ερωτήματα αλλά και τις απαντήσεις τους βασικά στοιχεία για την νομιμοποίηση και λειτουργία της δημοκρατίας, του λαϊκού αυτού θεσμού διακυβέρνησης της κοινωνίας μας. Από ηθικής απόψεως οι νόμοι για να γίνουν αποδεκτοί από την κοινωνία πρέπει οι άνθρωποι να έχουν συμφωνήσει στις θεμελιώδεις αρχές, πάνω στις οποίες στηρίζονται οι νομικές προσταγές. Η έλλειψη ηθικής βάσης θα πρέπει να οδηγήσει την κοινωνία σε σύγκρουση με τους νόμους αυτούς ώστε να επιστρέψουμε έτσι στην πρώτη φάση της λαϊκής συμφωνίας με τους νόμους. Τα παραπάνω αφορούν τον ηθικό αντίκτυπο των νόμων στην κοινωνία ως σύνολο, η ατομική ηθική τους υπόσταση έχει ως σκοπό να παρουσιάσει ένα σύστημα κανόνων που καθιστούν κάθε άτομο να δρα ελεύθερα χωρίς η δική του ελευθερία νομιμοποιούμενη να μετατρέπεται σε εκμετάλλευση του συνανθρώπου του. Ατομικά οι νόμοι πρέπει να απελευθερώνουν τους ανθρώπους έως το βαθμό που η ελευθερία τους δεν καθίσταται επικίνδυνη για την συνοχή της κοινωνίας. Αυτή πρέπει να είναι η ηθική των νόμων αν θέλουμε να ζούμε σε δημοκρατία.

Το κράτος  είναι αυτό που νομοθετεί γιατί είναι ένα νομικό σύστημα προσταγών, οι νόμοι επιβάλλονται εν ονόματι του από μια ομάδα ανθρώπων που ονομάζεται κυβέρνηση. Αφού λοιπόν διακρίναμε το μέρος της κοινωνίας θα  πρέπει να εξετάσουμε την οικονομική επιρροή που ασκείται και η οποία πρέπει να θεωρείται βέβαιη καθώς στο καπιταλιστικό σύστημα η οικονομία είναι ο κυρίαρχος παράγων επιρροής σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Ο παράγων οικονομία και τα υπάρχοντα σε αυτή συμφέροντα είναι ο σημαντικότερος ίσως και ο ποιο  επικίνδυνος διότι τα οικονομικά συμφέροντα σίγουρα δεν χαρακτηρίζονται από αντικειμενικότητα, ένα στοιχείο απαραίτητο για κάθε νόμο. Το χρήμα δημιουργεί πλούτο και ο πλούτος δύναμη, μια δύναμη η οποία μέσω των νόμων μετατρέπεται σε εξουσία. Επειδή δομικό στοιχείο του καπιταλισμού είναι η συσσώρευση πλούτου θα πρέπει να επαγρυπνούμε και να ελέγχουμε κατά πόσο οι νόμοι εξυπηρετούν την ατομική και συλλογική ελευθερία ή αποτελούν νομιμοποιημένες αποφάσεις υπέρ των συμφερόντων των πλουτοκρατών. Ο λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει το ρόλο του ως διαρκή εγγυητή των δικαιωμάτων και ελευθεριών του.

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Συνδικαλισμός είναι η μορφή συλλογικής δράσης για την υπεράσπιση και βελτίωση των συνθηκών εργασίας σε οποιονδήποτε τομέα τόσο στο εργοστάσιο , το ωαυπηγείο τον αγρό όσο και στο γραφείο ή το πανεπιστήμιο. Ο συνδικαλισμός ως έννοια πρέπει να υπάρχει οπουδήποτε δημιουργούνται σχέσεις εξουσίας- εξουσιαζόμενου, οπουδήποτε υπάρχει ιεραρχία το αντίβαρο της είναι ένα συνδικαλιστικό όργανο δημιουργημένο από τους υφισταμένους κάθε τομέα και κάθε επιπέδου της οικονομίας. Αποτελεί τον θεμέλειο λίθο της αρμονικής συνύπαρξης σχέσεων κυριαρχίας και κοινωνικών σχέσεων και το δικαστήριο κάθε εξουσιαστικής αυθερεσίας, αυτός είναι ο ρόλος του και μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως προς την αντιπροσώπευση των εκάστοτε συνδικαλιζομένων. Για να πετύχει τους σκοπούς του και τον ρόλο του ,θεωρώ απαραίτητα τα παρακάτω χαρακτηριστικά. Πρώτον γεννιέται ως ανεξάρτητο όργανο απ’ οποιονδήποτε εξωτερικό παράγοντα ,αποτελείται και ιδρύεται από μέλη μόνο του επιπέδου που αντιπροσωπεύει ώστε να υπάρχει ομοιογένεια στόχων και προβλημάτων. Δεύτερον ο συνδικαλιστής αυτοβούλως εντάσσεται στο όργανο αντιπροσώπευσης και γνωρίζοντας τι αυτό αντιπροσωπεύει , γνωρίζει επίσης τις υποχρεώσεις που έπονται της επιλογής του και αυτό με στόχο την δημιουργία ενός μικρού ή μεγάλου  μεν αλλά ενωμένου και αραγούς μετώπου. Τρίτον  δεν νοείται ο συνδικαλιστής χ να έχει περισσότερα προνόμια από τον συνδικαλιστή y αυτό δημιουργεί ιεραρχική δομή στο συλλογικό όργανο και καταστρέφει την δύναμη και την ιδιότητα αντιβάρου που προ είπα , εκτός αν δημιουργηθεί συνδικαλισμός μέσα στον συνδικαλιστικό όργανο, το αποτέλεσμα είναι ολέθριο αφού αν (Ν) η δύναμη του συνδικαλιστικού αρχικού οργάνου τότε η πραγματική δύναμη του με ύπαρξη συνδικαλισμού δευτέρου βαθμού είναι Ν/2 ή Ν/3 ή …Ν/Ζ όπου Ζ οι φραξιές μέσα στο συνδικαλιστικό όργανο.

Το συνδικαλιστικό όργανο πρέπει να λειτουργεί ομόφωνα χωρίς ιεραρχία, η οποία συν των άλλων , μπορεί να υποκύψει σε πειρασμούς ή πιέσεις εξωτερικών παραγόντων. Ανεξάρτητο λοιπόν και συλλογικά διοικούμενο με ισότητα στο εσωτερικό του. Ένα τέταρτο στοιχείο είναι ότι ο εργαζόμενος συνδικαλιστής κατέχει και τις δύο ιδιότητες καθώς η μια δημιουργείται από την άλλη, πως μπορεί να είσαι συνδικαλιστής χωρίς να είσαι εργαζόμενος, πως θα αντιπροσωπεύσεις άμεσα, χωρίς να ζήσεις τα προβλήματα και τις ανησυχίες της καθημερινότητας. Ο συνδικαλιστής που αποκόπτεται από την εργασία του αποκόπτεται και από τον ρόλο του ως συνδικαλιστής και το μόνο που κάνει είναι δημόσιες σχέσεις! Τα συνδικαλιστικά όργανα πρέπει να είναι ανεξάρτητα πλήρως από τους κομματικούς μηχανισμούς , ναι στις συμμαχίες όχι σε κάθε είδος σύνδεσης .Οφείλουμε να καταργήσουμε τα παρόντα συνδικαλιστικά όργανα και να δημιουργήσουμε καινούρια  ανεξάρτητα και αραγή μέτωπα, ώστε να αντιμετωπίσουμε την επίθεση των οικονομικών παραγόντων στα συμφέροντα μας , καμία συμμέτοχη σε όργανα που δεν ελέγχονται συλλογικά καθ’ όλη τη διάρκεια της δράσης τους , όχι στην δημιουργία νέων αρχόντων-παραγόντων μέσω της ιεραρχίας, την εξουσία της οποίας εξανθρωπίζουμε! Οργάνωση και συμμετοχή σε νέα όργανα , σύγκρουση με την αυθαιρεσία της εξουσίας .

ΟΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Εν έτη 2010 οι λαϊκές μάζες , η κοινωνία μας δέχεται μια πολύ οργανωμένη επίθεση στα κεκτημένα με αίμα και αγώνες γενεών δικαιώματα της . Τα  βαθιά καταπιεστικά και αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης κρύβουν από πίσω ένα καλοσχεδιασμένο σχέδιο υποδούλωσης του Έλληνα και γενικά του ανθρώπου. Η ασφάλιση στον ιδιωτικό τομέα είναι προνόμιο ,στον δημόσιο ξεριζώνεται , καμία ανοχή , αντίθετα οργή ,οργή απέναντι στο κεφάλαιο , οργή απέναντι στους τεχνοκράτες –διαχειριστές της βουλής.

Τα εισοδήματα των Ελλήνων πολιτών μειώνονται, αναγκαστικά ισχυρίζονται , λόγω του χρέους και του ελλείμματος και όλος τυχαίως το χέρι στην (άδεια) τσέπη βάζουν για  μια ακόμη φορά οι μικρομεσαίοι ,οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι!

Ξεκαθαρίζω το εξής το χρέος και το έλλειμμα το δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ,κλέφτες και απατεώνες του ελληνικού λαού έχετε χάσει οριστικά την νομιμοποίηση σας απέναντι στην κοινωνία. Τα δισεκατομμύρια  ευρώ θα τα βρείτε στις τσέπες σας , στις τσέπες του Μπόμπολα ,Λάτση , Βαρδινογιάννη κτλ καλόπαιδα σας, θα τα βρείτε επίσης στις τσέπες των διοικητών ΔΕΚΟ που εσείς διορίσατε, θα τα βρείτε στις πολυεθνικές που σας στηρίζουν και στηρίζετε ( Siemens).Ο ελληνικός λαός φέρει ευθύνη διότι σας ανέχτηκε 30 χρόνια τώρα ,ολιγώρησε  μπροστά στις αυθαιρεσίες σας και επαναπαύθηκε ζώντας με δανεικά , φέρει λοιπόν τις δικές του ευθύνες που δέχτηκε διαχρονικά αυτή την κατάσταση δίχως να αντιδρά . Οι ευθύνες του λαού μπροστά στις ευθύνες της πολιτικής και οικονομικής άρχουσας τάξης μοιάζουν με πταίσματα , είναι επίσης αντιληπτό το γεγονός ότι η ηθική σήψη και η παθητική στάση της κοινωνίας μεθοδεύτηκε από το σύστημα εξουσίας , ΜΜΕ , συνδικαλιστικούς παράγοντες ,κόμματα  κτλ.

Το άσυλο είναι η μικρή λεπτομέρεια που βιάζεστε να αποτελειώσετε, μάθετε πως τον χώρο αυτό σκοπεύουμε να τον παραδώσουμε ιερό και ελεύθερο όπως μας δόθηκε. Βασικοί συμμέτοχοι σ’ αυτήν την επίθεση τα ΜΜΕ τα οποία καθημερινά φείδονται να μας ενημερώσουν , να μας πουν και να μας ξαναπούν και να μας ξαναπούν λες και προσπαθούν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των μέτρων, την υπομονή και το κουράγιο που πρέπει να αποδείξουμε. Καμία συνέναιση και καμία πίστη στα τσουτσέκια της εξουσίας και τις κατασκευασμένες δημοσκοπήσεις και ειδήσεις τους. Η απάντηση μας είναι η πολύπλευρη ενημέρωση και η κριτική σκέψη σε κάθε ερέθισμα. Αυτό το οποίο επιζητούν τα  ΜΜΕ ως σύνολο είναι να κρατηθούμε στην άγνοια και να κυριευτούμε από τον φόβο , να απελπιστούμε , η ιδανική για αυτούς κατάσταση είναι να κάθεται ο καθένας μόνος του μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας μπάλα, σαπουνόπερες και τις αποβλακωτικές και επικίνδυνες μεσημεριανές εκπομπές.. Λένε ψέματα και μας υποτιμούν ,η απαξίωση τους θα είναι η μοναδική αμοιβή τους , και στην απελπισία τους  θα ανταπαντάμε όλο και πιο δυνατά στους δρόμους του αγώνα , πρέπει να καταστούν άχρηστοι.

Το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρήχθηκε , εξεγέρσου , οργανώσου ριζοσπαστικά ,μακριά από προδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες . Η νεολαία έδειξε τον δρόμο με εφηβικό τρόπο. Η ολιγαρχική οικογενειοκρατία τους πρέπει να λάβει τέλος.

Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο

Μετά από 4 χρόνια φοίτησης σε μια από τις σχολές ενός ελληνικού πανεπιστημίου , ορίστε τα συμπεράσματα και μερικές σκέψεις μου γι’ αυτό. Το πανεπιστήμιο ως θεσμός έχει μια ενεργητική σχέση με το Κράτος και την ελληνική κοινωνία , ποια σχέση θα όφειλε να έχει και ποια έχει? Η ανώτατη εκπαίδευση χρησιμοποιείται από το τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ως μέσο ανάπτυξης των τοπικών οικονομιών, υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα περιφερειακών τμημάτων των οποίων η ζήτηση δεν επαρκεί για να δικαιολογήσει την λειτουργία  τους, υπάρχουν επιστημονικά αντικείμενα όπως ο τομέας των οικονομικών σπουδών , της φυσικής και των μαθηματικών  επιστημών για τα οποία υπάρχουν τμήματα σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη της  χώρας , υπάρχουν τμήματα όπως η θεολογική των οποίων ο αριθμός εισακτέων κάθε χρόνο υπερκαλύπτει την ζήτηση αποφοίτων, τα παραπάνω είναι λίγα απο τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανώτατη εκπαίδευση και που γεννούν προβλήματα και στην κοινωνία.. Αρνούμαι λοιπόν να πιστέψω , όσο και αν προσπαθούν , ότι οι πολλοί υπουργοί παιδείας που πέρασαν κατά καιρούς ήταν τόσο ηλίθιοι που να μην αντιλαμβάνονται τα παραπάνω προβλήματα και καταλήγω στο γεγονός οτι διαχρονικά δεν υπήρξε η πολιτική βούληση να επιλυθούν αυτά. Έκαστος υπουργός φέρει ευθύνη για την σημερινή κατάσταση και πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσουν την δειλία τους.

Για να κατανοήσουμε τα προβλήματα σε βάθος, πρέπει να περάσουμε από την επιφάνεια στο εσωτερικό των προβληματων ,απο την ύπαρξη τους στα αίτια τους. Ας εξετάσουμε το πανεπιστήμιο ως χώρο ,ως χώρος τα Α.Ε.Ι. αποτελούν έναν ελεύθερο χώρο όπου οι ιδέες κινούνται ελεύθερα ,υπάρχει συνεχής πολιτική τριβή, ο νέος και η νέα που εισάγονται μπαίνουν ταυτόχρονα σε έναν καινούργιο ρόλο , αυτό του πολίτη της κοινωνίας και του τεχνοκράτη –επιστήμονα. Αυτός πιστεύω πως είναι ο ρόλος που πρέπει να επιτελούν τα πανεπιστήμια σε μια υγιή κοινωνία. Τέλος τα πανεπιστήμια ως χώρος είναι αυτός από τον οποίο γεννιέται το μέλλον της κοινωνίας, το μέλλον ως σύνολο των εννοιών πολιτική ,αισθητική, ηθική και επιστήμη. Στο ερώτημα ,γιατί το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν επιτελεί κανένα απο τους παραπάνω ρόλους ; Η απάντηση δίνεται από την μελέτη της χρονικής ιστορικότητας του. Τα ο πανεπιστήμιο ως σύγχρονος θεσμός και με τον τρόπο που λειτουργεί μας προέκυψε από τις κοινωνικο-πολιτικές ζυμώσεις των μεταπολιτευτικών χρόνων γι’ αυτό τον λόγο υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα της μεταπολιτευτικής ελίτ (Πασοκ- Νδ-προεκλογικοί και μετεκλογικοί χειροκροτητές, καθεστωτικοί και μη κεφαλαιοκράτες ), τι συμφέροντα έχουν όλοι αυτοί? Κομματικοποίηση ή άγνοια λόγω απέχθειας και βάσιμης αηδίας  την κάθε φορά νέας γενιάς ώστε η μελλοντική μεσσαία τάξη που αποτελεί την εν  δυνάμη ανεξάρτητη- επικίνδυνη πολιτική συνείδηση της κοινωνίας από την στιγμή της διαμόρφωσης της πολιτικής συνειδήσεως να υποτάσσεται άμεσα ή έμμεσα στο μεταπολιτευτικό σύστημα, στις ηθικές αξίες και στις συνήθεις πρακτικές του (κατανάλωση, ψυχαγωγία, ρουσφετολογία, φυγοπονία, δημόσιες σχέσεις κτλ). Η μεταπολιτευτική ελίτ αυτό που θέλει να αποφύγει είναι η διαμόρφωση μιας μεσαίας τάξης με υγιή πολιτική συνείδηση (δεξιά ή αριστερά) και με συνείδηση υπεύθυνου πολίτη που ως ενεργό μέλος της κοινωνίας δεν θα άφηνε να συνεχιστεί το πανηγύρι που κρατά από το 1975 και μετά. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που τα ελληνικά πανεπιστήμια υποβαθμίζονται εσκεμμένα.